W sobotę 30 maja około godziny 19 zapadną niemal wszystkie rozstrzygnięcia dotyczące ekstraklasy w sezonie 2008/2009. Niemal wszystkie, gdyż drużyna która zajmie 14 pozycję zagra jeszcze barażowy dwumecz z trzecią drużyną I ligi. Ostatnia kolejka w niższej klasie rozgrywkowej została zaplanowana na 5 czerwca i praktyka ustalania terminów spotkań barażowych w ostatnich sezonach wskazuje, że rewanżowy mecz może się odbyć w Krakowie... 13 czerwca, a więc w 103 rocznicę powstania Cracovii.

.

.

Wszyscy wierzymy w pozytywny rozwój wypadków. Wciąż jeszcze możliwe jest pozostanie w ekstraklasie nawet bez konieczności gry w barażach i co ciekawe może tak się zdarzyć nawet przy niekorzystnym wyniku spotkania w Poznaniu.

Czy w psychologicznym sensie jest potrzeba przygotować się na pozytywny scenariusz? Chyba nie. Radość w sobotę wieczorem 5 lub 13 czerwca na pewno nie uśpi wątpliwości, że coś złego działo się w Cracovii i że konieczne są kroki, które zdecydowanie odmienią oblicze Klubu i drużyny w sezonie 2009/2010.

Tymczasem póki jeszcze nie wezbrały emocje związane z wydarzeniami ostatniej kolejki warto zadać sobie pytanie co Nam grozi jeśli sprawy przybiorą jednak zły obrót... I czy spadek o klasę niżej to najgorsza rzecz jaka Nam zagraża?

Mistrzowe spadków

W swojej pięknej historii Cracovia nie tylko 17. krotnie kończyła rozgrywki na pierwszym miejscu (na różnych szczeblach rozgrywek), nie tylko pięciokrotnie zdobywała mistrzostwo Polski, ale też 12. krotnie spadała do niższej ligi, w tym siedmiokrotnie opuszczała szeregi ekstraklasy...

Żaden inny klub nie opuszczał ekstraklasy częściej i być może nie warto byłoby zwracać na ten fakt uwagi, gdyby nie nauki jakie z tego faktu możemy i powinniśmy wyciągać.

Lektura tekstów archiwalnych oraz opracowań historycznych na temat Cracovii pokazuje, że każdy spadek oznaczał wstrząs dla całego pasiastego środowiska. Jednak Nasza historia dobitnie pokazuje też, że w czasach kiedy Klub był silny organizacyjnie i kibicowsko, że w czasach kiedy ludzie Cracovii trzymali się razem, to spadek był jedynie bodźcem do wielkich wyczynów.

Przez spadek do mistrzostwa

Pięknym przykładem pasiastej jedności były wydarzenia z sezonu 1935, kiedy Cracovia pierwszy raz spadła z ekstraklasy. Spadła by powrócić już po roku i z marszu sięgnąć po tytuł Mistrza Polski w sezonie 1937!

Były też niestety tragiczne degradacje, a wśród kibiców wciąż żywa jest pamięć smuty z początku lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia, kiedy to po fatalnej serii trzech kolejnych spadków (w latach 1970-1972) Cracovia ugrzęzła w ligowej szarzyźnie na wiele sezonów. Nawet poprzedni okres gry w ekstraklasie w latach 1982-1984 zakończyły dwa kolejne spadki i wszyscy wiemy, że wśród wielu czynników jakie decydowały wtedy o losie Klubu kluczowa była niemoc organizacyjna.

Rozbieg

W Poznaniu zagramy o utrzymanie ekstraklasy. Jeśli jednak za rok zamiast w Warszawie, Poznaniu czy Łodzi przyjdzie nam grać w Płocku, Łęcznej czy Stalowej Woli to będzie to dla Nas, ludzi Cracovii, jedynie czas próby. Czas próby, który da odpowiedź na wiele istotnych pytań, które nie stają na porządku dziennym na fali euforii przy okazji sukcesów. Przy maksymalnym zaangażowaniu ten trudny czas może Nas wzmocnić, a deklaracje Profesora Filipiaka o konsekwentnym wspieraniu finansowym Klubu i wytrwałej pracy w budowaniu fundamentów pod przyszłe sukcesy pozwalają wierzyć, że ewentualny krok do tyłu oznacza jedynie większy rozbieg przed prawdziwym skokiem w przyszłość.

Na ramionach gigantów

Nazwijmy rzeczy po imieniu - możemy spaść z ligi. Trzeba jednak zdecydowanie podkreślić że to co Nam grozi to nie jest spadek z ekstraklasy. Groźne są tylko apatia, zniechęcenie i złe emocje jakie mogą się przy tej okazji pojawić. Nie z takich opresji Cracovia potrafiła się wydobyć i przez szacunek dla wielkości ludzi, którzy przed laty brali na siebie odpowiedzialność za jej losy My też damy radę.

Stoimy wszak na ramionach gigantów...

raf_jedynka