Pierwsze informacje o tenisistach Cracovii pochodzą z 1907 roku. W tamtym czasie Kraków należał do miast, w których tenis rozwijał się najwcześniej na ziemiach polskich. Zawodnicy Cracovii, początkowo wywodzący się głównie z sekcji piłkarskiej, grywali na kortach w Parku im. doktora Henryka Jordana, który stał się jednym z najważniejszych miejsc sportowych w mieście.

Formalne początki sekcji tenisowej datowane są na 1910 rok. Klub wydzierżawił pierwsze boiska, które przekształcono w korty tenisowe, a zawodnicy zaczęli regularnie uczestniczyć w turniejach organizowanych w Krakowie i Zakopanem. W tym okresie tenis dopiero budował swoją pozycję na ziemiach polskich, a Cracovia była jednym z klubów aktywnie uczestniczących w jego rozwoju.

Przełom nastąpił rok później. W 1911 roku Cracovia przejęła od Krajowego Związku Turystycznego dziewięć kortów tenisowych przy ówczesnej ulicy Żabiej, w rejonie dzisiejszych alei Mickiewicza i Słowackiego. Był to jeden z największych tego typu obiektów w Krakowie. W tym samym roku odbyły się pierwsze mistrzostwa Krakowa, w których największy sukces odniósł zawodnik Cracovii Władysław Szwede, zwyciężając w grze pojedynczej. W kolejnych latach klub dysponował już własnymi kortami przy stadionie, a szkoleniem zawodników zajmował się znakomity czeski trener František Koželuh.

Jeszcze przed wybuchem I wojny światowej Kraków należał do miast, w których tenis rozwijał się bardzo dynamicznie na ziemiach polskich. Cracovia brała aktywny udział w tym procesie, organizując turnieje i budując podstawy infrastruktury tenisowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości tenis przeżywał dynamiczny rozwój. W 1924 roku reaktywowano sekcję Cracovii, a klub stał się członkiem Polskiego Związku Lawn Tenisowego oraz jednym z inicjatorów utworzenia Krakowsko-Śląskiego Okręgowego Związku Tenisowego. Co istotne, Kraków w kolejnych latach stał się jednym z najważniejszych ośrodków organizacyjnych polskiego tenisa - to tutaj mieściła się siedziba Polskiego Związku Tenisowego.

W latach dwudziestych i trzydziestych zawodnicy Cracovii osiągali znaczące wyniki w skali kraju. Klub regularnie odgrywał ważną rolę w rozgrywkach okręgowych, a jego zawodnicy pojawiali się w krajowej rywalizacji.

Szczególnie mocny okres przypadł na lata trzydzieste, gdy Cracovia należała do czołowych klubów tenisowych w Polsce. W 1939 roku drużyna prowadziła w rozgrywkach mistrzostw okręgu po pierwszej rundzie, co potwierdzało jej silną pozycję.

Druga wojna światowa przerwała rozwój sekcji, jednak już w 1945 roku Cracovia jako jeden z pierwszych klubów w Polsce wznowiła działalność tenisową. Odbudowane korty szybko stały się ważnym punktem na mapie krajowego tenisa. W tym okresie Kraków odgrywał istotną rolę organizacyjną, a środowisko tenisowe w mieście należało do najsilniejszych w Polsce.

Jednym z symboli powojennego odrodzenia polskiego tenisa był Władysław Skonecki, który w 1946 roku zdobył mistrzostwo Polski i należał do czołówki zawodników krajowych. W tym czasie działacze związani z Cracovią współtworzyli struktury Polskiego Związku Tenisowego, który funkcjonował w Krakowie do 1948 roku.

Sukcesy zawodników Cracovii znalazły odzwierciedlenie w bogatym dorobku sportowym sekcji tenisa ziemnego. W ciągu swojej historii tenisiści Pasów zdobyli cztery mistrzostwa Polski (1937, dwukrotnie w 1946 oraz w 1960 roku), dwa drużynowe wicemistrzostwa Polski (1946 i 1947) oraz jedno indywidualne wicemistrzostwo kraju (1946). Szczególnie owocna była praca z młodzieżą - zawodnicy Cracovii wywalczyli łącznie dziesięć mistrzostw Polski juniorów i osiem tytułów wicemistrzowskich. Barwy reprezentacji Polski przywdziewało czterech tenisistów związanych z klubem.

W 1964 roku doszło do rozwiązania sekcji tenisa ziemnego Cracovii, co zakończyło ponad półwieczną obecność tej dyscypliny w strukturach najstarszego polskiego klubu sportowego.

Historia tenisa w Cracovii to ważny element dziejów sportu w Krakowie i w Polsce. Klub uczestniczył w tworzeniu podstaw organizacyjnych tej dyscypliny, współtworzył struktury związkowe i przez dekady był jednym z najważniejszych ośrodków tenisowych w naszym kraju.

W dalszych latach krakowską tradycję tenisową rozwijały kolejne pokolenia zawodników i trenerów. W tym kontekście istotną postacią był Władysław Radwański - były hokeista Cracovii, a później trener i działacz tenisowy, dziadek Agnieszki i Urszuli Radwańskich. Jego działalność wpisuje się w ciągłość krakowskiego tenisa, który swoje fundamenty budował już w czasach pionierskich Cracovii.

Dzisiejsze sukcesy polskiego tenisa - Igi Świątek czy Mai Chwalińskiej - mają swoje korzenie w procesie zapoczątkowanym ponad sto lat temu. Wśród klubów, które odegrały w nim kluczową rolę, Cracovia zajmuje miejsce szczególne - jako jeden z najważniejszych pionierów tej dyscypliny w Krakowie i w Polsce.

Stanisław Malec „Crac”