Ostatni mecz tego sezonu na Ziemi Świętej: Cracovia – Legia.

Ale najpierw – chronologicznie – dowiedzieliśmy się, iż przygodę z Pasami kończy trener Kroczek. Po jakże niespodziewanie udanej pierwszej rundzie, która przyniosła nam wiele ekscytujących emocji, goli i PUNKTÓW, nadeszła runda druga, gdzie przeżyliśmy rozczarowanie i degrengoladę.

Mimo to stadion żyje i wypełnia się kibicami w liczbie większej, niż do tej pory doświadczaliśmy w poprzednich latach – ale to przecież nie jest zasługa ani zarządu, ani sztabu, ani piłkarzy. TAK – zrobili to kibice, licząc na #CracoviaOdNowa po zaistniałych zmianach właścicielsko-zarządczych.

Teraz krótko o trenerze: dziękuję za utrzymanie nas w Ekstraklasie w poprzednim sezonie. W bieżącym sezonie też o byt nie musieliśmy się martwić, a i w 2024 roku obejrzeliśmy sporo naprawdę fajnej piłki w wykonaniu naszej drużyny.

Pomysł z trenerem bez doświadczenia – a właściwie z duetem takich Panów – dla mnie nie zdał egzaminu. Widząc, na jakiej pozycji stoi trener zawdzięczający Prezesowi właściwie wszystko (dołączenie do sztabu I drużyny, późniejszy awans na I trenera i ominięcie wielu etapów w karierze), nie spodziewaliśmy się walki o kluczowe dla drużyny decyzje.

Trenerowi życzę powodzenia w dalszej karierze trenerskiej, którą na pewno będę z zainteresowaniem śledził (jak każdego zawodnika i trenera zaistniałego w Cracovii). Jest młodym człowiekiem, na początku swojej drogi, ale już z ciekawym CV na koncie. Czy potrzeba było ogłaszać informację o zakończeniu współpracy właśnie teraz?

Teraz mecz. Oczywiście śledziłem czwartkowy, zaległy mecz Widzew – Legia. Nie dość, że chciałem zobaczyć przeciwnika w akcji, to dodatkowo śledziłem kartki i ewentualne absencje w kolejnym meczu. Tak że nie byłem zaskoczony składem Warszawian, a dodatkowy mecz w tygodniu też był poważnym obciążeniem dla przeciwnika.

Przed meczem przewidywałem remis – ale jakże się myliłem. Wychodzimy jednym Polakiem w składzie i jednym młodzieżowcem w tej samej osobie – no, niestety, mało. Na boisku natomiast od pierwszej minuty nie widać było tej słabej Cracovii z tego roku, ale tę zapamiętaną z tamtej wspaniałej rundy (czy to ze względu na markę przeciwnika, czy po decyzjach zarządu) – żwawą, ofensywną, walczącą i, co najważniejsze, w miarę skuteczną.

Tak – ten mecz można określić jako najlepszy w tym roku (chociaż pierwsza połowa z GKS Katowice też była niezła). Szkoda, że przyszedł tak późno i tak rzadko. Mecz pokazał, jak ważnym zawodnikiem jest/był Källman, jak wiele straciliśmy na zbyt częstym i długim przebywaniu Rózgi poza jedenastką, oraz ile znaczy nie tracenie bramek.

Tak – królem meczu okazał się Bulti. Ci, co oglądali mecz, pewnie się zgodzą, a dodatkowo to nasz wychowanek i talent, który ma wytyczyć drogę dla Cracoviackiej młodzieży. Chciałbym zawsze oglądać Cracovię w takim wykonaniu – ale to niestety już koniec sezonu i czekają nas nowe decyzje i nowe PROBLEMY. Ale o tym – za tydzień.

W ten weekend poczułem się – chociaż przez chwilę – jak kibic SUKCESU (żart!)… ale to tylko mgnienie oka. Czas pokaże, jak będzie dalej.

PS.  Bardzo podobają mi się zwyczaje żegnania zawodników. W naszym klubie tego raczej nie doświadczaliśmy – BRAWO. Myślę, że takie zachowania pomagają w postrzeganiu i wychodzeniu Cracovii ze wcześniejszych praktyk zakorzenionych przez Tabiszów i Bałdysów.

Powodzenia Cracovio!!!

Tomasz Siemieniec „Siemion”

Od redakcji:  

• #SiemionOdSerca  – [poprzednio: „Okiem (byłego) kierownika”] - to stałe miejsce na Terazpasy.pl w którym Tomasz Siemieniec, były piłkarz i kierownik Cracovii, dzieli się swoimi obserwacjami i przemyśleniami na temat najstarszego Klubu w Polsce.
• Jeśli chciałbyś zabrać publicznie głos w tej lub innej sprawie interesującej dla kibiców Cracovii prześlij swój tekst  na adres: admin/at/terazpasy.pl. Najciekawsze artykuły, listy i felietony opublikujemy. Redakcja zastrzega sobie jednocześnie prawo do skracania nadesłanych tekstów.